In Memoriam

Riet Ravesteijn - Molenaar

geboren 19 augustus 1927

overleden 25 februari 2013

Tekst uitgesproken op haar crematie zaterdag 2 maart 2013

Lieve mensen,

Ik overdrijf niet als ik zeg dat we vandaag afscheid nemen van één van de trouwste fans van Fc Utrecht. Tante Riet was seizoenkaarthouder van het eerste uur. Daarvoor was ze al een trouwe supporter van Elinkwijk. En ik was van Velox, de concurrent. “Vele Ezels Lopen op X-benen” zei ze altijd plagend tegen me als we weer verloren hadden. Door de fusie tot Fc Utrecht waren we samen verenigd in 1 club. Vele jaren hebben we samen op de tribune gezeten. Eerst met z’n drietjes met Ome Jan er nog bij. Sinds 2010 met z’n tweetjes. Er moest heel wat gebeuren als Tante Riet niet naar het stadion ging. Want ze was een doorzetter. Weer of geen weer. Ze zat er. Tante Riet was ook een mondige vrouw en wist alles te regelen. Ze belde gewoon de voorzitter van FC Utrecht op om een parkeerplek voor de ingang van het stadion te krijgen. Dan hoefde Ome Jan niet zo ver te lopen. Ze genoot van de wedstrijden, natuurlijk baalde ze bij verlies. Maar ze zei altijd: ‘supporter ben je in goede en slechte tijden’.

Verbaal kon ze zich aardig roeren, vloeken deed ze niet. Maar als de scheidsrechter weer een verkeerde beoordeling maakte, was haar gevleugelde uitspraak: “Joggie, mot je m’n bril hebben”.

Ergeren kon ze zich ook, vooral aan het gedrag van sommige supporters. Ze schreef regelmatig ingezonden brieven naar de krant om haar ergernissen te uiten. Inderdaad Tante Riet was een mondige vrouw.

Haar grootste ergernis was als er in het stadion gescholden werd op Joden.
Niet vreemd als je haar verleden kent. Als tiener was zij zich volledig bewust van de risico’s die haar moeder liep vanwege het onderduiken van de Joodse familie De Beer bij hun thuis. Die oorlogsjaren hebben in de rest van haar leven een grote rol gespeeld. Altijd werd er op familiebijeenkomsten over gepraat. Mijn Jenny zei altijd: Tante Riet dat moet u opschrijven. Eerst wilde zij dat niet. Later heeft Jenny haar geïnterviewd en een boekje geschreven. Tante Riet was daar bijzonder trots op. Zeker toen dat vorig jaar nog in het Engels vertaald is.

De Tweede Wereldoorlog: ze was er altijd mee bezig. Ze las er veel over en ik kon haar geen groter plezier doen met een aantal DVD’s met speelfilms over de oorlog en dan vooral over het verzet. Tante Riet was een vrouw met een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Met de familie De Beer heeft zijn toe het laatst toe contact onderhouden.

Tante Riet was de schoonzus van mijn moeder. Of eigenlijk moet ik zeggen de vriendin van mijn moeder. Want dat zijn zij al sinds hun jonge jaren. Volgens mijn moeder al van hun 10de. Ze hebben jarenlang samen in een breiatelier gewerkt. Uiteindelijk kregen zij beiden verkering met een Ravesteijn. En toen werden ze ook nog eens familie. In dat breiatelier zijn meerdere vriendschappen ontstaan. De Dames van de Wolkam, zo heet dat in onze familie. Een aantal daarvan ontmoet elkaar nog regelmatig. De volgende afspraak is in april. Helaas zal Tante Riet daar niet meer bij zijn.

Tante Riet was een liefdevolle moeder, maar koken was zeker niet haar hobby.

Als ik haar tijdens ons vakantieweekjes wel eens plaagde met de opmerking: Tante Riet morgen is het uw kookbeurt. Dan zei zij steevast: “Dan gaan we wel naar de Chinees”. Tot het afhalen van de spruitjes kom ik haar nog wel verleiden. Zeker als ik er een glaasje advocaat met slagroom bij serveerde.

In de beginjaren van hun huwelijk moesten ze rondkomen van een karig inkomen. Ome Jan was nog in opleiding en iedere cent moest omgedraaid worden. Maar klagen was er niet bij, anderen om geld vragen al helemaal niet. Tante Riet was een trotse vrouw.

Tante Riet was een vrouw die nog volop in het leven stond. Ze wilde alles nog wel leren. Ze was blij met mijn oude laptop. Ze wilde leren mailen. Dan kon ze mailen met Marijke de Beer in Canada. En dat heeft ze ook geleerd. Vorige week kregen we haar eerste mail. Ze schreef: “ik vind dit prachtig om te doen en dat mijn klompenschooltje”. De hele mail was zonder hoofdletters. Behalve de laatste zin. Ze had de hoofdlettertoets weer gevonden.

Tante Riet, je was een bijzonder mens, trots, mondig, een doorzetter met rechtvaardigheidsgevoel. En bovenal was je een liefdevol mens. Marianne heeft al verteld hoe je was als moeder, oma en overgrootmoeder. Voor mijn moeder was je de steun en toeverlaat. Dagelijks een telefoontje of een kopje thee. Of samen naar de bingo. Ik weet zeker dat mijn moeder je heel erg zal missen. En ook ik zal je missen, als mijn voetbalmaatje en als mijn geliefde tante.